Bir bahar çağı

Aqata Kristinin “Bir bahar çağı” romanı onun yarıavtobioqrafik romanları silsiləsində xüsusi seçilən əsərdir. Bu həm də Aqatanın özünün ən çox sevdiyi romanlarındandır. Ailə həyatı, gündəlik qayğılar insanı bəzən maşına çevirir, onu özünə, keçdiyi yola kənardan baxmaq fürsətindən də məhrum edir. Əsərin qəhrəmanı – həyatda özünə görə yaxşı maddi imkanı, ailəsi, əlaqələri olan ingilis qadın Coan Skudamor da qaynar qazanı xatırladan bir ömür yaşayır və öz həyatını, keçmişini yenidən nəzərdən keçirmək üçün bir-iki günlük boş vaxt arzusundadır (əslində, Aqata Kristinin özü də vaxtilə belə bir imkana böyük ehtiyac hiss etmiş, 1926-cı ilin dekabrında anonim adla bir əyalət hotelinə çəkilib təqribən on günlük guşənişin olmuşdu). İş elə gətirir ki, Coan vətəndən uzaqlarda – az qala kimsəsiz səhrada ilişib qalır və belə bir fürsət yaranır. Amma tezliklə məlum olur ki, Coan, əslində, öz həyatını nəzərdən keçirmək istəmir. Çünki onun çox ağrılı xatirələri var. Əksinə, Coan keçmişini xatırlamamaqdan ötrü dəridən-qabıqdan çıxır, az qala dəli olmaq həddinə çatır. Başını qatmağa, fikrini yayındırmağa, vaxtını öldürməyə heç nə tapa bilməyən Coanın qüruru hafizəsinin dərinliyindən “kərtənkələ kimi” çıxan xatirələrinin qarşısında tab gətirmir. O, illər boyu içində ört-basdır etdiyi acı həqiqətləri bir-bir xatırlayır və dərin peşmanlıq hissi keçirir. Amma tək peşmanlıqla iş bitirmi? O yaraları sarımaq mümkündürmü? Gec deyilmi?